Tussen Rijn en Waal

Het concert staat op de affiches aangekondigd als Fisher Z maar de buhneprojectie maakt meteen duidelijk waar het vanavond omdraait: John Watts.  Voor de pauze speelt John Watts begeleid door 3 vakkundige muzikanten met name solo-werk van zijn laatst verschenen plaat “More than Music”. Na de pauze is het tijd voor een reis terug in de jaren 80 als hij met dezelfde band de Fisher-Z show speelt.

Het eerste gedeelte van de avond is zeker niet onaardig. Het zijn lekker meeslepende songs die ook live prima over komen, niet al te ingewikkeld maar aan de andere kant soms ook heel intens. John Watts, die ondanks zijn leeftijd, nog prima bij stem is en het gitaar spelen zeker nog niet verleerd is wordt bijgestaan door 3 muzikanten die een prima begeleidingsband vormen. Het geheel oogt wel wat statisch maar dat aspect wordt verholpen door het projecteren van filmpjes die naadloos bij ieder nummer aansluiten.

Fischer-Z dan of liever ‘John Watts & Band’ want de originele bezetting van Fischer-Z bestaat al niet meer sinds 1981 maar de drie cd’s Word Salad (’79), Going Deaf For A Living (’80) en Red Skies Over Paradise (’81) hebben hun stempel gedrukt op een jaren 80 generatie. Klassiekers als “So Long”, “Marlies” en “The Worker”  hebben de tand des tijds ruimschoots overleeft.

LuxorLive is inmiddels goed gevuld als John Watts voor de tweede keer het podium betreedt.  Net als bij the Zombies en Chi Coltrane bestaat het publiek vooral uit veertigers en vijftigers. Mensen die Fisher-Z bewust hebben meegemaakt en vanavond een stukje (jeugd)sentiment herbeleven. Een prima zet van LuxorLive om ook deze categorie uitgaanders te bedienen.

Het publiek krijgt anderhalf uur lang een uitgekiende mix van de eerder genoemde grote hits en wat minder bekende nummers van de drie platen te horen.  Ook hier werden de songs weer gecombineerd met beelden op de achtergrond, vaak van video clips uit die tijd. Alhoewel Fisher-Z niet meer bestaat weet Johnn Watts & Band de tijden van weleer goed te herleven. Het publiek geniet met volle teugen en zingt alle hits uit volle borst mee. En daar draait het uiteindelijk toch om. Een heerlijk avondje uit in LuxorLive.

Aanstaande vrijdag speelt de Amerikaanse singer-songwriter Jay Nash in de bovenzaal van LuxorLive. Het concert is, mede mogelijk gemaakt door Kroese, gratis toegankelijk. Tussen Rijn en Waal sprak met de getalenteerde Amerikaan.

Waarom zouden we aanstaande vrijdag naar LuxorLive moeten gaan

Omdat ieder mens graag in contact  komt  met andere mensen. Een paar jaar terug realiseerde ik me dat dit de belangrijkste,  motiverende factor bij het maken van mijn muziek is. Dus laten we allemaal  bij elkaar komen op vrijdagavond, laten we het volume van de PA omhoog draaien en de lichten dimmen … laten we een lied, een lach, misschien een traan met elkaar delen en laten we vooral een fijne avond  met elkaar hebben.

Oh … en ik zal alles doen wat in mijn vermogen ligt, om een glimlach op uw mooie gezicht te toveren.

 Wat was de eerste Lp/Cd die je kocht?

Hmm. Ik geloof dat het of ‘Disco Mickey’ (Mickey Mouse) of ‘Pyromania’ van Def Leppard was. Ik kan me niet meer precies herinneren welke ik het eerste kocht, maar ik herinner me dat ik vaak naar Def Leppard, Quiet Riot en Judas Priest op vinyl luisterde toen ik 7 of 8 jaar oud was. Ik heb een neef die is 8 jaar ouder is en hij was echt in de heavy metal. Op die leeftijd, was hij zo’n beetje mijn held, dus ik luisterde naar wat hij luisterde.

Door welke Lp/Cd besloot je te gaan zingen/gitaar spelen?

Het was een cassettebandje eigenlijk. Het had  Cat Stevens - Greatest Hits aan de ene zijde en Grateful Dead - Grateful Dead’ aan de andere. Dus - in principe had je het toppunt van contemplatieve, existentialistische akoestische folk-rock gedurende de eerste 45 minuten en na het omdraaien van de tape kon je ook nog eens Grateful Dead op hun best  horen. Ik was ongeveer 11 jaar oud en ik herinner me met name bij het luisteren naar die tape op de boombox in mijn kamer dat ik voor de allereerste keer in mijn leven het gevoel had dat ik niet alleen stond in het universum.

Door welke Lp/Cd veranderde de singer-songwriter scene?

Naar mijn mening bevatten de volgende elf singer-songwriter albums de meest relevante of baanbrekende nummers en zijn verantwoordelijk voor alle muziek die daarna is gemaakt.

 1. freewheeling - bob dylan

2. moondance - van morrison

3. sweet baby james - james taylor

4. tea for the tillerman - cat stevens

5. greetings from asbury park - bruce springsteen

6. bridge over troubled water - simon and garfunkel

7. music from big pink - the band

8. august and everything after - counting crows

9. bringing down the horse - wallflowers

10. trading snakeoil for wolfskins - gary jules

11. for emma forever ago - bon iver

Wat is je favoriete sing-songwriter Lp/Cd?

Het is erg moeilijk om een favoriet aan te wijzen. Alle elf eerder genoemde platen zijn voor mij allemaal erg krachtig en baanbrekend omdat toen ze voor het eerst werden gemaakt ze muzikaal iets unieks hadden . Een ander ding dat ze allemaal gemeen hebben, is dat ze allemaal staan voor een onverschrokken, eerlijke muziek.

 Welke lp/Cd veranderde je kijk op muziek.

Een groot aantal albums hebben mijn kijk op muziek veranderd. Als je stopt met muzikaal leren, of als je stopt met het uitbreiden van je kijk op muziek of wat je ook doet, ben je dood. Toen ik 8 jaar was, blies Def Leppard mijn hoofd aan flarden … toen ik 12 was, was het Grateful Dead. Op mijn veertiende, werd ik verbijsterd door het genie van Bob Dylan en John Coltrane. Op 16, was het Phish. Op 18, Bruce Springsteen. Op 19, The Band ….

Recentelijk werd ik echt geraakt door nieuwe album van Bon Iver. Het heeft een niveau van orkestratie en subtiliteit dat ik lang niet meer heb gehoord. Het klinkt losjes, maar op hetzelfde moment, ook zeer hecht. De helft van de tijd, begrijp ik zijn woorden niet, maar de melodieën blijven hangen, lang nadat de muziek is afgelopen.

Wat is het beste liedje?

Waarschijnlijk, ‘The Weight’ van de Band. Ik hoorde het voor het eerst toen ik de platencollectie van mijn ouders draaide. Het is zowel melodisch als tekstueel perfect. Het is vaag en specifiek tegelijkertijd en het is zo tijdloos dat het nu nog net zo relevant is als de dag dat dertig jaar geleden uitgebracht werd.

Maar lange tijd dacht ik dat het ‘Rosalita’ van Bruce Springsteen  was … een van de grootste rock ‘n roll rave-ups aller tijden.

Wat is de beste Lp/Cd?

Abbey Road van de Beatles. Die plaat blaast mijn hoofd compleet aan flarden iedere keer dat ik hem beluister. Het is melodisch zo perfect. De hele tweede zijde is een doorlopend nummer dat de luisteraar meeneemt op een onvergetelijke reis.

 Het werd gemaakt met slechts een 8-track tape recorder. Ik ben er zeker van dat we nooit meer zoiets zullen horen … ook niet met al het beschikbare talent en technologie in de wereld. Maar proberen  kunnen we het natuurlijk altijd …

Wat is de laatste Lp/Cd die je hebt gekocht?

Tom Waits - Bad as Me.

Dit is een meesterwerk van de ware meester. Het is een hele kunst om een plaat te maken op basis van de vergaarde wijsheid van zestig jaar leven en muziek maken met de kracht van hedendaagse rock en roll. Op Bad as Me, laat Tom Waits alle jonge punks horen hoe het moet … met briljante, ‘in je oor fluisteren’ gevoeligheid verpakt in grof geweld.. Voor mij, is dat de nieuwe rock ‘n roll droom … om een ​​dergelijk plaat te maken na veertig of vijtig jaar in je carrière. Tom Petty, Bruce Springsteen en Bob Dylan zijn daar ook allemaal goede voorbeelden van.

Luxorlive heeft wederom een mooi affiche geproduceerd: een mix van oude en nieuwe hardcore. Voor de nieuwe hardcore zorgde de Amsterdamse formatie My City Burning  die onlangs in het Moshcafe al een prima indruk achterliet. Onder aanvoering van schreeuwboei Igor liet de band zien dat ze ook prima uit de voeten kunnen in een grote zaal.

Vanaf het openingsnummer ontlaadt de band een ongekende energie. Zonder de onnodige fratsen wordt een ijzersterke show neergezet. Instrumentbeheersing is waar het bij deze band om draait. Hun hardcore wordt namelijk op meer dan gedegen wijze uitgevoerd en bevat daarnaast de juiste hoeveelheid catchy hooks, boeiende riffs  en brute breakdowns. Tel daarbij op hun zanger die de longen uit zijn lijf schreeuwt, grunt en krijst en je begrijpt dat de band het aanwezige publiek van het eerste tot het laatste moment volkomen boeit.

Zo halfverwege de jaren ‘90 surfte het Amerikaanse Dog Eat Dog enigzins mee op het succes van Biohazard en Anthrax, door hardcore met wat rap te vermengen. Deze voorloper op de nu-metal golf van enkele jaren later mixten  ook nog eens een saxofoon door de muziek, waardoor de band een vrij herkenbaar geluid kreeg. Met een aantal hitjes van hun debuut was de band ook gelijk bekend bij het grotere publiek. Na debuut All Boro Kings volgden nog een aantal albums, waarna de band langzaam in de vergetelheid leek te zijn verdwenen.

Dat de band nog steeds springlevend is bewezen de vijf heren in Luxorlive waar ze het, helaas niet al massaal opgekomen publiek, met een wervelende anderhalf uur durende show wisten te vermaken. Een show waarin zowel hun hits als “ No Fronts “ en “Who’s The King” voorbij kwamen als wat nieuwere songs.  Van de laatste categorie maakte het nummer “Milf” nog de meeste indruk.

Enigste punt van kritiek op een avond als deze is dat het een gemiste kans is dat Luxorlive geen locale hardcore band geprogrammeerd heeft. Bands als Through The Struggle of Ahes Of Many hadden zeker niet misstaan op dit affiche.

Dead Elvis, slechts vergezeld met een gitaar en drumkit, weet de aanwezigen in de Stage toch behoorlijk te overdonderen met zijn zompige, thrashy rock & roll en laat iedereen achter met een grote glimlach na een uitgekiende show van een goed half uur. Hilarisch zijn de korte intermezzo’s tussen de nummers. Althans de meeste toeschouwers kunnen er om lachen, ik zelf heb er geen woord van kunnen verstaan. Maar misschien moet je daar zelf een zombie voor zijn.

Over Sunnpimp kunnen inmiddels hele boekdelen geschreven worden vanwege hun live shows. Shows waarin hun zanger Marquis de Zwaffelaere altijd een hoofdrol vervulde. Niet alleen voorzien van een exquise naam maar ook geheel in laat achttiende-eeuwse Franse stijl gekleed maakte de zanger altijd een verpletterende opkomst die steevast eindigde in wat sommige als onderbroekenlol betitelde. De meeste mensen vonden het walgend en hemeltergend, de rest amuseert zich prima met de mix van sixties garagerock en zeventies hardrock, die zowel doet denken aan MC5 als Danko Jones.

Op de valreep leverde Sunnpimp vorig jaar nog een prima cd af, die door menig hardrock magazine met een dikke voldoende gerecenseerd werd. De groep liefhebbers was in de Stage bijeengekomen om nog een keer te genieten van dit Arnhemse kwartet.

En ze werden door Sunnpimp op maat bediend met een show waarin alle bekende ingrediënten aanwezig waren. Alleen Marquis de Zwaffelaere was voor de gelegenheid thuis gelaten zodat de nadruk deze laatste keer wat meer op hun muziek kwam te liggen.